Wokół wyznania wiary
Amen
Pod koniec roku jubileuszowego, w czasie którego obchodziliśmy również 1700. rocznicę pierwszego soboru powszechnego, a więc Soboru Nicejskiego I, przychodzi nam podsumować rozważania dotyczące nicejsko-konstantynopolitańskiego wyznania wiary, którego słowa wypowiadamy na niedzielnych mszach świętych. Jak aktualizujemy ten tekst, który pierwotnie był podsumowaniem soborowej dyskusji?
Miesiąc temu zapowiedziałem, że pozostała nam do omówienia jeszcze ostatnia część wyznania wiary. Jest nią tylko jedno słowo – „amen”. Oznacza ono „na pewno”, „z pewnością” lub „niech tak się stanie” (za Słownikiem wiedzy biblijnej z Prymasowskiej Serii Biblijnej). Użyte na końcu Credo potwierdza je – wypowiadający przyjmuje słowem „amen” tekst za swój. Przypominając w ten sposób na liturgii wyznanie wiary ojców Soboru Nicejskiego I (325 r.) i Soboru Konstantynopolitańskiego I (381 r.), przyjmujemy je do własnego życia – nie tylko jako wspólnoty wierzących, ale również każdy do własnego. Chociaż mówimy te same słowa i razem wypowiadamy na koniec „amen”, za każdym razem czasownik „wierzyć” używamy w pierwszej osobie liczby pojedynczej – „wierzę”. To już nie tylko wyznanie ojców czy wyznanie zgromadzenia, ale również moje wyznanie wiary, ujęte niezwykle stanowczo. Każdy aktualizuje je wówczas w sobie. Dlatego to takie ważne, żeby wypowiadać je świadomie. Stąd pochodzą rozważania nad nim, które od jakiegoś czasu prowadziliśmy.
Sobór nicejski. Ikona Michaela Damaskenosa z XVI wieku.
Źródło: wikipedia